Ik had laatst een gesprek met ouders en hun zoon. Hij is gedemotiveerd voor school.

Hij kan wel leukere dingen bedenken dan huiswerk maken, vertelt hij. “School is maar saai en ik heb echt niet alles wat ik nu leer nodig voor later”.

Ouders maken zich zorgen om hem, want als hij niks doet haalt hij onvoldoendes. En met onvoldoendes gaat hij niet over. Om die reden helpen ouders hem zoveel mogelijk door hem aan te sporen om aan de slag te gaan: “Ga je huiswerk maken. Jawel je moet wel leren, ook al is het nog niet voor een toets”.

Deze jongen weet feilloos welke docent wel huiswerk overhoort en controleert en welke niet, dus hij gaat slim met zijn energie en tijd om (in zijn ogen). Moeder weet dat het zoonlief helpt als hij gewoon altijd zijn huiswerk maakt en leert, want dat scheelt veel tijd voor het proefwerk dat over 3 weken is.

Jongeren kijken wat er op het korte termijn nodig is. Volwassenen (ouders) kijken ook vooruit, op lange termijn. “Als je nu al wat leert scheelt je dat straks als je wel echt een toets hebt”. Dit zorgt vaak voor strijd tussen ouders-pubers.

Ouders hebben natuurlijk de taak om hun puber hierin te begeleiden en helpen. Het puberbrein kan dat nog niet overzien, dat deel van de hersenen moeten zich nog ontwikkelen.

Deze jongen was vorig jaar dwars en gedemotiveerd totdat hij opeens allemaal onvoldoendes scoorde…De mentor kwam met de boodschap dat hij moest blijven zitten als hij zo door zou gaan… Dat wilde hij niet!! Dan zou hij in een andere klas komen, weg bij zijn vrienden. Die gedachte zorgde voor een drive om aan de slag te gaan. Hoppa bijna alle onvoldoendes weggewerkt en hij mocht door naar de 3e klas. Hij is slim zat, daar ligt het niet aan.

Ouders geven aan dat ze hun zoon elke dag aan moeten sporen om aan zijn huiswerk te gaan. 9 van de 10x is dat nodig. Ik vertel ouders dat hun zoon vorig jaar is gaan werken toen hij geconfronteerd werd met het feit dat hij zou blijven zitten als hij zo door zou gaan. En met het resultaat dat hij 5 van de 7 onvoldoendes had weg gewerkt.

Wat zou er gebeuren als ouders hem meer los zouden laten?

Moeder geeft aan dat hij dan onvoldoendes krijgt. Dan blijft hij straks zitten. Zoonlief zegt direct van niet. Hij beseft dat hij dat niet wil. Ook beseft hij dat hij het zelf in de hand heeft. Niks doen aan school = uit de klas uiteindelijk én alle vakken opnieuw doen. Als hij wel werkt voor school kan hij overgaan naar de bovenbouw én een profiel kiezen, waardoor hij minder vakken heeft en vooral de vakken die hij leuk vindt.

Afspraak: ouders laten zoon meer los. Hij mag zichzelf tegenkomen met onvoldoendes, soms heeft een jongere dat nodig voordat ze aan de slag gaan.

Als je als ouder gaat loslaten wordt het voor de jongeren spannend….nu is het echt aan hun…..

Met loslaten bedoel ik eigenlijk “los vasthouden”. Je laat hem los, maar geeft begeleiding bij het maken van een planning en het overhoren bijvoorbeeld. Loslaten is iets anders dan “aan zijn lot overlaten”.