Ik spreek bijna dagelijks meiden die helemaal opgebrand zijn…

Vaak haalden deze meiden klas 1 t/m 3 met relatief weinig werken (achteraf gezien). Vanaf de 4e klas gaan de vakken de diepte in en wordt het moeilijker. 

Dit is het moment dat jongens zichzelf tegenkomen doordat ze in dezelfde ik-hoeft-niks-te-doen-houding van de onderbouw doorgaan. Ze gaan opeens onvoldoendes halen. Maar het type meiden waar ik het in dit artikel over heb gaan vanaf dit punt juist keihard werken om te laten zien dat ze het heus wel kunnen.

Ze leren uren achter elkaar, durven er niet op te vertrouwen dat ze die ene toets nou wel goed genoeg hebben voorbereid. Op den duur zitten ze alleen nog maar aan hun huiswerk, soms tot ‘s avonds laat. Ze hebben geen rem meer….

Dit houden deze meiden meestal één tot anderhalf jaar vol….dan lukt het niet meer. Ze willen zelfs dan nog doorgaan, maar verliezen de motivatie. Ze zijn moe, kunnen niet meer, willen niet meer op deze manier verder. Maar ze hebben geen idee hoe ze hiermee kunnen stoppen.

Waar gaat het mis bij deze (meestal) meiden? 

Vaak heeft het te maken met het perfecte plaatje dat ze voor ogen hebben, daar moeten ze van zichzelf aan voldoen, dan zijn ze het waard. Soms heeft het te maken met dat ze zichzelf continue met de besten in de klas/familie vergelijken en daar niet voor onder willen doen. Wanneer blijkt dat dat perfecte plaatje niet haalbaar/realistisch is voelt het als falen, gezichtsverlies, een afgang… Dit is een naar gevoel en zorgt ervoor dat de motivatie om te werken nog meer verdwijnt. Het is tenslotte toch nooit goed genoeg voor hun gevoel.

Hoe kan je als ouder deze meiden helpen/begeleiden? Wat helpt deze meiden om hun motivatie voor dingen weer terug te vinden? Iedereen heeft motivatie voor het een en totaal geen motivatie voor het ander, dat is heel normaal. Maar hoe doe je dat als je geen motivatie hebt voor school en je wilt wel je diploma halen?